Κυριάκος Μητσοτάκης από τη Χίο, στις 16 Νοεμβρίου 2017

Με κυβέρνηση ΝΔ δεν πρόκειται να γίνουν τα νησιά του ΒΑ Αιγαίου μόνιμο πάρκινγκ ψυχών, με μόνιμη παρουσία, πολύ μεγαλυτερη από τις αντοχες της τοπικης κοινωνιας και οικονομιας !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

https://youtu.be/JQmm1DL3gtM

https://www.youtube.com/watch?fbclid=IwAR26PrfQ_lA3rpH3KHQBEgrTsJ4OBnkqIJfvPk1yPAUPUb47lOyn-E9Tldg&v=JQmm1DL3gtM&feature=youtu.be

 

Θα πληρώσουν το λογαριασμό των δασικών χαρτών!

Οι δασικοί χάρτες έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και χρόνια, και δεν έγιναν επειδή το πολιτικό σύστημα δεν ήθελε να τα χαλάσει με τους πολίτες-πελάτες.

Επιπρόσθετα, όπως και το κτηματολόγιο έτσι και το δασολόγιο είναι μια πολύπλοκη διαδικασία, που χτυπάει πάνω σε πολλές παγιωμένες καταστάσεις και συμφέροντα. Με το μνημόνιο επιβλήθηκε η σύνταξη δασολογίου γιατί θεωρήθηκε ανήκουστο μια ευρωπαϊκή χώρα να μην έχει ακόμα οριοθετήσει τι είναι δάσος. Ο στόχος ήταν να ορίζεται με ακρίβεια το τι υπάρχει, έτσι ώστε να καθορίζεται στη συνέχεια τι επιτρέπεται, τι απαγορεύεται και τι υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποχαρακτηριστεί. Να υπάρχει δηλαδή στο εξής καθαρό τοπίο στη χρήση γης, για να μπορεί να προχωρήσει μια επένδυση με αντικειμενικό και γρήγορο τρόπο, και όχι μέσα από διαδικασίες όπου... όλα επιτρέπονται κι όλα απαγορεύονται.

Γιώργος Παναγόπουλος 

Οι δασικοί χάρτες αναρτήθηκαν στα γρήγορα για να εκπληρωθεί ο μνημονιακός στόχος, και από τότε όλοι περιμένουν την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Η λογική που επικράτησε όμως στη σύνταξη των δασικών χαρτών ήταν «τα δικά μας, δικά μας, και τα δικά σας ξανά δικά μας». Έτσι, ό,τι φαινόταν δάσος στις αεροφωτογραφίες του 1945 και από το 1950 έγινε ελιές, είναι… δάσος, ενώ ό,τι ήταν καλλιεργούμενο κτήμα το 1945 αλλά τώρα έχει μέσα ασφάκες, είναι πάλι δάσος!

Η νέα κυβέρνηση της Ν.Δ. υποσχέθηκε αντιμετώπιση των προβλημάτων που είχαν δημιουργηθεί, προχώρησε και σε νομοθετικές ρυθμίσεις με νέες αναρτήσεις δασικών χαρτών, αλλά τελικά αποδείχτηκε… άνθρακες ο θησαυρός.   

Είναι πλέον φανερό ότι, για να υπάρξουν λειτουργικοί και χρήσιμοι δασικοί χάρτες, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν κάποια πράγματα με πιο ανοιχτό πνεύμα στο πλαίσιο της πραγματικότητας. Να πουν για παράδειγμα ότι, για αυτά που είναι ελιές και φαίνονται καθαρά στους χάρτες του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τους οποίους εδώ και πολλά χρόνια παίρνουν οι αγρότες επιδότηση, θα γίνεται η συσχέτιση με μια απλή γραφειοκρατική κίνηση και χωρίς κανένα άλλο οικονομικό κόστος από τους ενδιαφερόμενους, και θα αποχαρακτηρίζονται, είτε φαίνονταν δάσος το 1945 ή το 1970 κλπ.

Ποιος το απαγορεύει αυτό το απλό και γιατί δεν γίνεται; Με αυτή την απλή κίνηση λύνεται το μεγαλύτερο μέρος του προβλήματος στη Μεσσηνία, σχεδόν κατά 90%.

Αποτυπώνεται η πραγματικότητα και μπαίνει μια τάξη. Τι νόημα έχει να ψάχνει κάποιος τα σκίνα και τις ασφάκες του 1945 που έγιναν ελιές εδώ και πολλές δεκαετίες; Μήπως το πρόβλημα του δασικού πλούτου ήταν το ξελόγγωμα στις αγροτικές περιοχές για να φυτευτούν 10 ρίζες ελιές;

Αυτό το απλό και τόσο εύκολο (και τεχνικά και ουσιαστικά) γιατί δεν το αντιλαμβάνονται και γιατί δεν το κάνουν; Θέλουν μήπως να πάρουν χρήματα από τη συγκεκριμένη διαδικασία; Ή θέλουν να μπλέξουν τους αγρότες σε μια νέου τύπου συναλλαγή, με διάφορους νταραβεριτζήδες που θα «καθαρίζουν» στις επιτροπές και θα κρίνουν τι είναι και τι δεν είναι δάσος και σε ποιον ανήκει το χωράφι, με άλλου τύπου κριτήρια;

Αν υπάρχει αντίληψη της πραγματικότητας, όλα μπορούν να λυθούν μέσα στο υπάρχον πλαίσιο και με τους υπάρχοντες χάρτες και διαδικασίες. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Όταν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται το πρόβλημα, όταν απλώς θεωρητικολογεί, δεν δίνει λύσεις, απλώς δυσκολεύει μια διαδικασία τόσο σοβαρή όσο οι δασικοί χάρτες. Την καθιστά βάσανο για τους πολίτες – και τελικά την υπονομεύει. Δεν ξέρουμε αν το έχουν καταλάβει: Ο κίνδυνος που υπάρχει είναι χιλιάδες ιδιοκτήτες να τα παρατήσουν όλα έτσι και να μεταβιβάσουν το πρόβλημα σε ένα επόμενο επίπεδο στο μέλλον. Να υπάρχουν χάρτες που να δείχνουν δάσος να είναι ελιές... και σε μια μελλοντική μεταβίβαση να τρέχουν οι κληρονόμοι ή οι αγοραστές να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες.

Να το επαναλάβουμε λοιπόν όσο πιο καθαρά γίνεται: Οι επιδοτούμενες εκτάσεις στους χάρτες του ΟΠΕΚΕΠΕ θα πρέπει να εμφανιστούν «καθαρές» στο δασολόγιο μετά την ολοκλήρωση των ενστάσεων, γιατί διαφορετικά θα υπάρξουν πολλές επιπρόσθετες εμπλοκές. Αυτή θα πρέπει να είναι η βασική και κύρια επιδίωξη των τοπικών παραγόντων – και ιδιαίτερα αυτών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εκπροσωπούν τους Μεσσήνιους αγρότες. Ηθικό ζήτημα σε σχέση με την αλλοίωση του φυσικού τοπίου δεν υπάρχει: Δέντρα είναι οι ελιές, δέντρα και τα σκίνα.

Το πώς θα γίνει το ξεκαθάρισμα τεχνικά μπορεί να βρεθεί, και έχουν κατατεθεί διάφορες προτάσεις σε αυτή την κατεύθυνση. Το θέμα δεν είναι δηλαδή ο τρόπος, αλλά η πολιτική βούληση να μην μπλέξουν οι αγρότες (και η χώρα συνολικότερα) σε μια ταλαιπωρία που θα έχει μόνο κόστος. Το πρόβλημα είναι να καταλάβουν όλοι, και κυρίως οι κυβερνητικοί παράγοντες, πόσο σημαντικό είναι αυτό το ζήτημα και να αναζητήσουν λύση με βάση αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Οι δασικοί χάρτες φαίνεται πως θα κοστίσουν ακριβά στους Μεσσήνιους αγρότες, οι οποίοι θα κληθούν να πληρώσουν αναδρομικά ευθύνες του παρελθόντος και ανικανότητα του παρόντος. Οι επιδοτήσεις συνδέονται άμεσα με τους δασικούς χάρτες – και όποιος λέει το αντίθετο προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, ευελπιστώντας ότι θα περάσει η μπόρα... Η εκκρεμότητα όμως παραμένει και το λογαριασμό θα τον πληρώσουν οι αγρότες στα ταμεία, αλλά και οι πολιτικά υπεύθυνοι, στην κάλπη.

πηγη

https://eleftheriaonline.gr/stiles/entyposeis/item/237431-tha-plirosoun-to-logariasmo-ton-dasikon-xarton

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2021 11:45

 

 

 

Γιατί το ΝΑΤΟ κατέστρεψε τη Λιβύη πριν από δέκα χρόνια

Πριν από δέκα χρόνια, στις 19 Μαρτίου 2011, οι δυνάμεις ΗΠΑ/ΝΑΤΟ ξεκίνησαν τον ναυτικό βομβαρδισμό της Λιβύης. Ο πόλεμος ηγήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρώτα μέσω της Διοίκησης Αφρικής και στη συνέχεια από το ΝΑΤΟ υπό αμερικανική διοίκηση. Σε επτά μήνες, η πολεμική αεροπορία ΗΠΑ/ΝΑΤΟ πραγματοποίησε 30 χιλιάδες αποστολές, συμπεριλαμβανομένων 10 χιλιάδων επιθέσεων, με περισσότερες από 40.000 βόμβες και πυραύλους. Η Ιταλία – με την πολυκομματική συναίνεση του κοινοβουλίου (Partito democratico στην πρώτη σειρά) – συμμετέχει στον πόλεμο με 7 αεροπορικές βάσεις (Trapani, Gioia deL Colle, Sigonella, Decimomannu, Aviano, Amendola και Pantelleria)· με μαχητικά βομβαρδιστικά Tornado, Eurofighter και άλλα, με το αεροπλανοφόρο Garibaldi και άλλα πολεμικά πλοία.

Πριν ακόμη και από την αεροπορική-ναυτική επίθεση, είχαν χρηματοδοτηθεί και οπλιστεί στη Λιβύη τμήματα φυλών και αντικυβερνητικές ισλαμικές ομάδες, λαθραία εισαγόμενες από ειδικές δυνάμεις του Κατάρ, για να εξαπλώσουν ένοπλες συγκρούσεις εντός της χώρας.
.
Έτσι κατεδαφίστηκε  αυτό  το  αφρικανικό  κράτος, το οποίο, όπως τεκμηρίωσε η Παγκόσμια Τράπεζα το 2010, διατηρούσε  «υψηλά επίπεδα οικονομικής ανάπτυξης», με ετήσια  αύξηση του ΑΕΠ κατά 7,5%, και κατέγραφε «υψηλούς δείκτες ανθρώπινης ανάπτυξης», συμπεριλαμβανομένης της καθολικής πρόσβασης στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και σε περισσότερο από 40% στα πανεπιστήμια.
.
Παρά τις ανισότητες, το μέσο βιοτικό επίπεδο στη Λιβύη ήταν υψηλότερο από ό,τι σε άλλες αφρικανικές χώρες. Περίπου δύο εκατομμύρια μετανάστες, κυρίως Αφρικανοί, βρήκαν δουλειά εκεί. Το λιβυκό κράτος, το οποίο είχε τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου της Αφρικής συν άλλα αποθέματα φυσικού αερίου, άφηνε περιορισμένα περιθώρια κέρδους για ξένες εταιρείες. Χάρη στις εξαγωγές ενέργειας, το εμπορικό ισοζύγιο της Λιβύης είχε ετήσιο πλεόνασμα 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Με τέτοιους πόρους το λιβυκό κράτος είχε επενδύσει περίπου 150 δισεκατομμύρια δολάρια στο εξωτερικό.
.
Οι επενδύσεις της Λιβύης στην Αφρική ήταν ζωτικής σημασίας για το σχέδιο της Αφρικανικής Ένωσης, για τη δημιουργία τριών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων: του Αφρικανικού Νομισματικού Ταμείου, με έδρα τη Γιαουντέ του Καμερούν, την Αφρικανική Κεντρική Τράπεζα, με έδρα την Αμπούτζα της Νιγηρίας· και την Αφρικανική Τράπεζα Επενδύσεων, με έδρα την Τρίπολη. Τα όργανα αυτά θα είχαν χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μιας κοινής αγοράς και ενός ενιαίου νομίσματος της Αφρικής.
.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο πόλεμος του ΝΑΤΟ για την κατεδάφιση του λιβυκού κράτους αρχίζει λιγότερο από δύο μήνες μετά τη σύνοδο κορυφής της Αφρικανικής Ένωσης στις 31 Ιανουαρίου 2011, η οποία έδωσε το πράσινο φως για τη δημιουργία του Αφρικανικού Νομισματικού Ταμείου κατά το έτος αυτό. Τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου της υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης Ομπάμα, Χίλαρι Κλίντον, που αποκαλύφθηκαν αργότερα από το WikiLeaks τεκμηριώνουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Γαλλία ήθελαν να εξαλείψουν τον Καντάφι πριν χρησιμοποιήσει τα αποθέματα χρυσού της Λιβύης για να δημιουργήσει μια παναφρικανική νομισματική εναλλακτική λύση στο δολάριο και το φράγκο CFA (το νόμισμα που επέβαλε η Γαλλία σε 14 από τις πρώην αποικίες της).
.
 Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι, πριν αναλάβουν δράση τα βομβαρδιστικά το 2011, οι τράπεζες είναι αυτές που αναλαμβάνουν δράση: απομονώνουν τα 150 δισεκατομμύρια δολάρια που επενδύονται στο εξωτερικό από το λιβυκό κράτος, τα περισσότερα από τα οποία εξαφανίζονται. Στη μεγάλη ληστεία ξεχωρίζει η Goldman Sachs, η πιο ισχυρή επενδυτική τράπεζα των ΗΠΑ, της οποίας ο Mario Draghi ήταν αντιπρόεδρος.
.
Σήμερα στη Λιβύη, οι εξαγωγές ενέργειας αναλαμβάνονται από ομάδες εξουσίας και πολυεθνικές, σε μια χαοτική κατάσταση ένοπλων συγκρούσεων. Το μέσο βιοτικό επίπεδο της πλειονότητας του πληθυσμού έχει καταρρεύσει. Αφρικανοί μετανάστες, οι οποίοι κατηγορούνται ότι είναι «μισθοφόροι του Καντάφι», φυλακίστηκαν ακόμη και σε κλουβιά ζωολογικών κήπων, βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν.
.
 Η Λιβύη έχει καταστεί η κύρια οδός διέλευσης, στα χέρια των διακινητών ανθρώπων, μιας χαοτικής μεταναστευτικής ροής προς την Ευρώπη, η οποία έχει προκαλέσει πολύ περισσότερες απώλειες από τον πόλεμο του 2011. Στην Ταβέργκα, οι ισλαμιστικές πολιτοφυλακές μισράτα που υποστηρίζονται από το ΝΑΤΟ  αυτοί που δολοφόνησαν τον Καντάφι τον Οκτώβριο του 2011) πραγματοποίησαν πραγματική εθνοκάθαρση, αναγκάζοντας σχεδόν 50.000 Λίβυους πολίτες να διαφύγουν χωρίς να μπορέσουν να επιστρέψουν.  Για όλα αυτά είναι επίσης υπεύθυνο το ιταλικό κοινοβούλιο, το οποίο στις 18 Μαρτίου 2011 κάλεσε την κυβέρνηση να «εγκρίνει κάθε πρωτοβουλία (δηλαδή την είσοδο της Ιταλίας στον πόλεμο κατά της Λιβύης) για τη διασφάλιση της προστασίας του λαού της περιοχής».
.
Πηγή

Μάνλιο Ντινούτσι: https://ilmanifesto.it :

https://infognomonpolitics.gr/2021/03/giati-to-nato-katestrepse-ti-livyi-prin-apo-deka-chronia/

16 Μαρτίου 2021

του Manlio Dinucci.  Réseau International/ 16-3-21

Mετάφραση Μ. Στυλιανού

 

Iron Sting: Ισραηλινό πυρομαχικό όλμου ακριβείας με λέιζερ & GPS

EMEIS TI ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ;;;;

Η Διεύθυνση Άμυνας για την Έρευνα & Ανάπτυξη του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, οι επίγειες Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) και η Elbit Systems αποκαλύπτουν το “Iron Sting”: Ένα κατευθυνόμενο πυρομαχικό όλμου ακριβείας, με λέιζερ και GPS

Το Iron Sting αποτελεί ένα «διασυνδεδεμένο πυροβολικό σύστημα ακριβείας» (networked precision fire system) - ένα πυρομαχικό όλμου καθοδηγούμενο με λέιζερ και GPS για ακρίβεια στη στόχευση και πρόληψη παράπλευρων ζημιών. Οι δοκιμές έχουν ήδη διεξαχθεί με επιτυχία, ολοκληρώνοντας την ανάπτυξη του συστήματος.

Ο Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Μπένυ Γκαντζ, δήλωσε: «Η τεχνολογία που διατίθεται στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) από ισραηλινές βιομηχανίες, αλλάζει το πεδίο της μάχης και παρέχει στις δυνάμεις μας πιο ακριβή και αποτελεσματικά μέσα.

Η ενσωμάτωση του" Iron Sting" ανταποκρίνεται στο όραμα που παρουσιάζεται στο πολυετές σχέδιο του Στρατού μας, το "Tnufa".

Επιπλέον, εκπληρώνει τις ανάγκες των Αμυντικών μας Δυνάμεων, προσαρμόζοντας τις δυνατότητες μάχης για να αντιμετωπίσει εχθρούς κρυμμένους σε πολιτικά, αστικά περιβάλλοντα, ενώ πληροί τις νομικές και ηθικές προδιαγραφές που έχει θέσει το κράτος του Ισραήλ».

Στις 14 Μαρτίου, (14.03.2021), η Διεύθυνση Άμυνας για την Έρευνα & Ανάπτυξη του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, μαζί με τις δυνάμεις εδάφους των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF) και η Elbit Systems παρουσίασαν για πρώτη φορά το “Iron Sting”, ένα κατευθυνόμενο πυρομαχικό όλμου ακριβείας, με λέιζερ και GPS. Το βλήμα όλμου 120 χιλ. πρόσφατα υποβλήθηκε σε τελικές δοκιμές σε πεδίο στο νότιο Ισραήλ.

Η ολοκλήρωσή τους επιτρέπει την έναρξη της μαζικής παραγωγής για την παροχή του συστήματος στις Αμυντικές Δυνάμεις του Ισραήλ.

Οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν με τη χρήση δύο δικτυωμένων συστημάτων όλμου τύπου “cardom” που έχουν αναπτυχθεί από την Elbit Systems: ένα σύστημα «cardom», ενσωματωμένο σε ένα τεθωρακισμένο όχημα τύπου M113 APC και ένα σύστημα «cardom spear», τοποθετημένο σε ένα τεθωρακισμένο όχημα τύπου Hummer 4X4 SUV.

Το Iron Sting έχει σχεδιαστεί για να στοχεύει με ακρίβεια, τόσο σε ανοιχτά πεδία, όσο και σε αστικό περιβάλλον, ενώ ταυτόχρονα μειώνει τις πιθανότητες παράπλευρων ζημιών και αποτρέπει τον τραυματισμό πολιτών. Η επιχειρησιακή του χρήση θα φέρει επανάσταση στις επίγειες πολεμικές επιχειρήσεις και θα εξοπλίσει τα τάγματα με οργανικά, ακριβή και αποτελεσματικά πυρομαχικά.

Ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Άμυνας για την Έρευνα & Ανάπτυξη του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, o Ταξίαρχος Γιανίβ Ρότεμ, σχολίασε: «Δέκα χρόνια έρευνας και ανάπτυξης μας οδήγησαν εδώ σήμερα, ώστε να μπορούμε να προσφέρουμε στις δυνάμεις του στρατού μας προηγμένες δυνατότητες για το σύγχρονο πεδίο μάχης.

Το συγκεκριμένο πυρομαχικό όλμου με λέιζερ και GPS που παρέχει ακριβή ικανότητα πυροδότησης, ως τώρα εφαρμοζόταν μόνο σε πυραύλους και πυρομαχικά αέρα. Πρόκειται λοιπόν για ένα πολυδιάστατο και πρωτοποριακό σύστημα σε διεθνές επίπεδο».

Ο επικεφαλής του Τμήματος Οπλικών Συστημάτων των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνλαμεων, ο Συνταγματάρχης Αρίκ Αβίβι, προσέθεσε: «Η διοίκηση των επίγειων δυνάμεων ηγείται της διαδικασίας ενσωμάτωσης του “Iron Sting” στις Αμυντικές μας Δυνάμεις.

Αυτό το ακριβές κατεθυνόμενο πυρομαχικό είναι πρωτοποριακό για τα τάγματά μας, αφού τα εξοπλίζει με ακριβή και οργανικά πυρομαχικά, κάτι που ως τώρα περιοριζόταν μόνο για πολύπλοκους και μεγάλους εκτοξευόμενους πυραύλους. Χάρη στην εντυπωσιακή τεχνολογική εξέλιξη, τώρα εφαρμόζεται και σε πυρομαχικά όλμου σε ευρεία κλίμακα».

Ο Γενικός Διευθυντής της Elbit Systems για τα Επίγεια Συστήματα, Γιεχούντα (Ούντι) Βερέντ, σημείωσε: «Η εισαγωγή αυτού του κατευθυνόμενου με λέιζερ και GPS πυρομαχικού μετατρέπει το σύστημα όλμου από ένα στατικό πυρομαχικό, σε ένα πυρομαχικό ακριβείας, παρέχοντας έτσι μια σημαντική αλλαγή στις δυνατότητες σε τακτικό επίπεδο.

Πιστεύουμε ότι καταφέραμε να αναπτύξουμε μια αποτελεσματική λύση που μας επιτρέπει να αυξήσουμε την ακρίβεια στη στόχευση και να μειώσουμε τις παράπλευρες απώλειες».

EMEIS TI ΠΑΡΑΓΟΥΜΕ ;;;;

πηγη

https://www.armyvoice.gr/2021/03/iron-sting-israilino-pyromachiko-olmoy-akriveias-me-leizer-gps-video/?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=i_idisis_simera_to_proi_newsletter&utm_term=2021-03-17

16 Μαρτίου, 2021

https://www.youtube.com/watch?v=8D4HVk5Hs1o&t=1s

Μη επανδρωμένο ελικόπτερο η Τουρκική Αμυντική Βιομηχανία

Παράλληλα με την ανακοίνωση της παράδοσης του πρώτου επιθετικού ελικοπτέρου T-129 της βελτιωμένης έκδοσης FAZ-2 στον Τουρκικό Στρατό, η TAI (Turkish Aerospace Industries) ανακοίνωσε-παρουσίασε και την υπό ανάπτυξη ηλεκτροκίνητη και μη-επανδρωμένη έκδοση του βαρύτερου επιθετικού ελικοπτέρου T-629. Λεπτομέρειες για την συγκεκριμένη έκδοση, για τις επιδόσεις και τα χαρακτηριστικά της, δεν δόθηκαν, εκτός του ότι θα ενσωματώνει τα ίδια ηλεκτρονικά συστήματα με το T-129 FAZ-2, καθώς και τα ίδια οπλικά φορτία. Σε σχέση με την αρχική έκδοση η FAZ-2 ενσωματώνει σύστημα προειδοποίησης λέιζερ, σύστημα προειδοποίησης ραντάρ, σύστημα αναπήδησης συχνοτήτων και συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου.

Ηλεκτροκίνητη και μη-επανδρωμένη έκδοση του T-629 παρουσίασε η TAI

https://defencereview.gr/ilektrokiniti-kai-mi-epandromeni-ekd/     26 Φεβρουαρίου 2021

εδω στην ελλαδα τι παραγουμε;;;;

Ερνεστ Χεμινγουέϊ: H Προδοσία της Θράκης

Καθώς γράφω, ο ελληνικός στρατός ξεκινάει την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης. Οι στρατιώτες παρελαύνουν σκυθρωπά… Εγκατέλειψαν τις καμουφλαρισμένες θέσεις των πολυβόλων, τις οχυρωμένες και γεμάτες συρματόπλεγμα κορυφογραμμές, εκεί όπου είχαν σχεδιάσει να δώσουν την τελική μάχη εναντίον των Τούρκων.

Ακόμα και στην εκκένωση, οι Έλληνες φαίνονται καλοί στρατιώτες. Έχουν έναν αέρα θαρραλέας επιμονής που θα σήμαινε δύσκολα ξεμπερδέματα για τον Τούρκο, αν ο στρατός του Κεμάλ έπρεπε να πολεμήσει για τη Θράκη, αντί αυτή να του δοθεί ως δώρο στα Μουδανιά. Ο λοχαγός Ουίταλ του ινδικού ιππικού (…) μου είπε την εκ των έσω ιστορία της ίντριγκας που οδήγησε στην κατάρρευση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία: Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν πολεμιστές πρώτης κατηγορίας. Είχαν καλούς αξιωματικούς, οι οποίοι είχαν υπηρετήσει με τους Βρετανούς και τους Γάλλους στη Θεσσαλονίκη και υπερτερούσαν του κεμαλικού στρατού. Πιστεύω ότι θα καταλάμβαναν την Άγκυρα και θα έβαζαν τέλος στον πόλεμο, αν δεν είχαν προδοθεί. Όταν ο Κωνσταντίνος ανέλαβε την εξουσία, έδιωξε όλους τους αξιωματικούς του στρατού από το πεδίο της μάχης· από τον αρχιστράτηγο μέχρι τους διοικητές των διμοιριών. Αντικαταστάθηκαν με νέους αξιωματικούς που ήταν οπαδοί του Τίνο, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν περάσει τον πόλεμο στην Ελβετία η τη Γερμανία και δεν είχαν ακούσει ούτε πυροβολισμό. Αυτό προκάλεσε την πλήρη κατάρρευση του στρατού και ήταν το αίτιο, της ελληνικής ήττας».

Όλη μέρα περνάω από δίπλα τους· είναι βρόμικοι, κουρασμένοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι στρατιώτες που βαδίζουν στην καφετιά, άγονη θρακική ύπαιθρο, χωρίς μπάντες, χωρίς οργανώσεις αρωγής· τίποτα, εκτός από ψείρες, βρόμικες κουβέρτες και κουνούπια τη νύχτα. Είναι οι τελευταίοι από τη δόξα που ήταν κάποτε η Ελλάδα. Αυτό είναι το τέλος της δεύτερής τους πολιορκίας της Τροίας» (Toronto Star, 3 Νοεμβρίου 1922).

Βρίσκομαι σε ένα άνετο τρένο, αλλά με τη φρίκη της εκκένωσης της Θράκης όλα μου φαίνονται απίστευτα. Έστειλα τηλεγράφημα στη Σταρ από την Αδριανούπολη. Δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Η εκκένωση συνεχίζεται…. Ψιχάλιζε. Στην άκρη του λασπόδρομου έβλεπα την ατέλειωτη πορεία της ανθρωπότητας να κινείται αργά στην Αδριανούπολη και μετά να χωρίζεται σ’ αυτούς που πήγαιναν στη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία. Δεν μπορούσα να βγάλω από το νου μου τους άμοιρους ανθρώπους που βρίσκονταν στην πομπή γιατί είχα δει τρομερά πράγματα σε μία μόνο μέρα. Η ξενοδόχισσα προσπάθησε να με παρηγορήσει με μια τρομερή τούρκικη παροιμία: “Δεν φταίει μόνο το τσεκούρι, φταίει και το δέντρο”...» (Toronto Star, 14 Νοέμβρη 1922). 

Ό,τι και να πει κανείς για το πρόβλημα των προσφύγων στην Ελλάδα, δεν πρόκειται να είναι υπερβολή. Ένα φτωχό κράτος, με μόλις 4 εκατομμύρια πληθυσμό, πρέπει να φροντίσει για άλλο ένα τρίτο των κατοίκων. Και τα σπίτια που άφησαν οι μουσουλμάνοι που έφυγαν δεν επαρκούν σε τίποτα, χώρια η διαφορά στο επίπεδο κουλτούρας που είχαν συνηθίσει οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη.

Ποιος θα θρέψη τόσο πληθυσμό; Κανένας δεν το ξέρει και μέσα στα επόμενα χρόνια ο χριστιανικός κόσμος θα ακούει μια σπαρακτική κραυγή που ελπίζω να φτάσει και ως τον Καναδά: "Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!".

πηγη

(απο ενα καλο φιλο με ημαιηλ)

 

Γιατί εμμένουμε στην άγονη αυτομεμψία

Η πρόσφατη, πριν από δύο εβδομάδες, χιονόπτωση, μεγάλη σε ένταση και έκταση, ήταν σκληρή δοκιμασία για σημαντικό αριθμό οικογενειών συμπατριωτών μας. Η ίδια αυτή φράση επαναλαμβάνεται σταθερά, από ιδρύσεως του συμβατικού ελλαδικού κρατιδίου, ύστερα από κάθε καταστροφική θεομηνία. Καταλαβαίνουμε όλοι ότι τέτοιες δοκιμασίες θα μπορούσαν να έχουν πολύ μικρότερες, ίσως ασήμαντες συνέπειες, αν το ελλαδικό κρατίδιο ήταν ένα οργανωμένο με συνέπεια κράτος, δηλαδή, όχι εκουσίως συμβατικό (δάνειο) πολιτειακό μόρφωμα.

Ύστερα από κάθε θεομηνία στην Ελλάδα ακολουθεί πάντοτε μια σύντομη περίοδος (ημερών) δημόσιας και ιδιωτικής γκρίνιας. Αυτομεμψία, επειδή «δεν μπορούμε, επιτέλους, να γίνουμε σύγχρονο, οργανωμένο κράτος – να μην περνάνε τα καλώδια ηλεκτροδότησης ανάμεσα από δέντρα, να μην κόβεται η υδροδότηση με την πτώση της θερμοκρασίας» και άλλα ανάλογα. Αυτή τη φορά, το κωμικοτραγικό ήταν ότι, ακόμα και ένας πρώην υπουργός Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος (Δημοσίων Έργων) διαμαρτυρήθηκε που έμεινε χωρίς ηλεκτροδότηση, για δύο εικοσιτετράωρα. Τα πρόσωπα, ακόμα και τα πιο έντιμα, είναι εξίσου ανίσχυρα, απέναντι στη λάθος θεσμική υποδομή, σε ένα εξ υπαρχής λάθος-κράτος (μιμητικό, μεταπρατικό).

Όμως, πραγματικά «δεν μπορούν να κάνουν τίποτα» οι επιμέρους διαχειριστές της εξουσίας; Τι τους εμποδίζει να τολμήσουν (ή να απαιτήσουν) θεσμικές αλλαγές στην οργάνωση και λειτουργία του κράτους; Κι αν δεν μπορούν να το κάνουν, τότε γιατί «κατεβαίνουν» στην πολιτική: μόνο για την ηδονή της δημοσιότητας και για συντήρηση της αδράνειας; Είναι πραγματικά θλιβερό, αξιοθρήνητο θέαμα, δύο αιώνες τώρα, η «πολιτική Ελλάδα».

Παρηγοριέται ο πολιτικός βίος σπανιότατα με κάποιες εξαιρέσεις ανθρώπων ταλαντούχων, που έχουν μυαλό, κατάρτιση και επιθυμία προσφοράς, προσωπικότητες ικανές να εμπνεύσουν και να συντονίσουν σωτήριες πρωτοβουλίες. Δεν είναι όμως αυτοί που διαμορφώνουν το πολιτικό γίγνεσθαι στο ελλαδικό κρατίδιο. Είναι πάντοτε «οι άλλοι».

«Ποιοι άλλοι»; Γόνοι οικογενειών που εξαργυρώνουν, για πολλές γενεές, τη δημοφιλία κάποιου προγόνου. Τυχάρπαστα προϊόντα καπηλείας του συνδικαλισμού ή των κομματικών νεολαιών. Επιδέξιοι αριστείς των «δημοσίων σχέσεων», μαστόροι του εντυπωσιασμού, των «εύπεπτων» πεποιθήσεων. Το κοινό γνώρισμα όλων αυτών των παραγόνων της καλπάζουσας παρακμής, όταν δεν είναι η τυφλή, μανιακή ιδιοτέλεια, είναι η αυτονόητη βεβαιότητα ότι: το ζητούμενο για την Ελλάδα είναι, κατά την καραμανλική ρήση: «να γίνουμε επιτέλους κι εμείς Ευρωπαίοι, για να γίνουμε άνθρωποι»!

Γιορτάζουμε τα διακόσια χρόνια απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό, γιορτάζουμε την αυτοκτονική προτίμηση (ανίατο ραγιαδισμό) να «ανήκομεν εις την Δύσιν». Διακόσια χρόνια, και ακόμα το ζητούμενο είναι: πώς θα γίνουμε, επιτέλους, «κράτος ευρωπαϊκό». Όχι μια οργανωμένη συμβίωση για την εξυπηρέτηση των δικών μας κοινών αναγκών, αλλά συμβίωση που αντιγράφει – μιμείται – πιθηκίζει τους θεσμούς και τις πρακτικές λαών που μας «γυαλίζουν» και μας κολακεύει η μίμησή τους.

Καυχόμαστε για την Ιστορία μας συναισθηματικά και αόριστα. Αρνούμαστε να διδαχθούμε από την Ιστορία. Πότε ήταν κράτος συγκεντρωτικό ο Ελληνισμός; Ποτέ! Πάντοτε, είτε στην κλασική περίοδο, είτε στη ρωμαϊκή, είτε κάτω από την τουρκική κατοχή επιβίωναν οι «Ελληνίδες πόλεις» ή οι «ελληνικές κοινότητες». Ο τρόπος της πολιτικής, που γέννησαν και γνωρίζουν οι Έλληνες, είναι η κοινωνική αυτοδιαχείριση, η «κοινωνία των σχέσεων», η κοινωνούμενη εξουσία.

Το «ελεύθερο κράτος», απροκάλυπτα μεταπρατικό, με Γερμανούς βασιλιάδες, ασφυκτικά ελεγχόμενη την οικονομία του από τους Άγγλους, με ίνδαλμα «καλλιέργειας» τη γαλλική κουλτούρα, με σχολειά και πανεπιστήμια πιστά αντίγραφα του γερμανικού συστήματος, παραδόθηκε ηδονικά στην πιο ριζική αλλοτρίωση αυτοσυνειδησίας και ταυτότητας που γνώρισε ποτέ η Ιστορία.

Σήμερα, ανοίγεις τα τηλεοπτικά κανάλια και βεβαιώνεσαι ταχύτατα ότι έχει πια κατορθωθεί (και παγιωθεί) το αδιανόητο: Η γλώσσα, η παράδοση (μεταγγιζόμενη εμπειρία), η ευαισθησία και καλλιέργεια, που γέννησαν τα υψηλότερα επιτεύγματα της ανθρώπινης μοναδικότητας, έχουν αφεθεί σήμερα στην αποκλειστική διαχείριση ενός πληθυσμού που, στην καλύτερη περίπτωση, λογαριάζει για επίτευγμα καλλιέργειας τη δουλική, ανυποψίαστη υποταγή του στη φανταχτερά συσκευασμένη απανθρωπία του έμπρακτου μηδενισμού.

Κάποτε, υπήρχε ίσως περιθώριο, τουλάχιστον (έστω και μόνο) για κατανόηση. Μπορούσες να πεις: Για να μην κόβεται η ηλεκτροδότηση και η ύδρευση, επί πέντε μερόνυχτα, από μια χιονόπτωση, πρέπει να ελευθερωθεί με συνέπεια η ευθύνη (και η χαρά) της τοπικής αυτοδιαχείρισης. Που προϋποθέτει τη ρεαλιστική προτεραιότητα, θεσμοποιημένη, της μικρής κοινότητας. Φυσικά, με συγκρότηση του κοινοβουλίου από τοπικούς άρχοντες, όχι από κομματικούς χαρτογιακάδες. Επομένως, οικοδόμηση κοινωνίας σχέσεων, όχι να μαντρώνουμε καψούρηδες καταναλωτές σε εισαγόμενες ιδεολογίες. Κι αυτό προϋποθέτει: αρχαία ελληνικά από την Πρώτη Δημοτικού, σαν παιχνίδι, όχι χρηστικό «εφόδιο». Μαζί με τα μαθηματικά ως γλώσσα – πολλή μουσική, ομαδικό παιχνίδι, χορό (δηλαδή σχολείο, όχι φροντιστήριο).

Τότε, θα αρκούσαν, τρία μόνο πανεπιστήμια σε όλη την Ελλάδα, πολύ, μα πολύ υψηλών απαιτήσεων. Τα σημερινά θα μείνουν αυτό που πραγματικά είναι: επαγγελματικές σχολές. Αυτονόητη οπωσδήποτε η απαγόρευση, ριζική, του θρησκευτικού κηρύγματος. Για να υπάρξει «σώμα» Εκκλησίας, στίβος υπαρκτικής γνησιότητας, όχι χρησιμοθηρία συμπεριφοράς.

http://www.yannaras.gr/giati-emmenoume-stin-agoni-automempsia/

Christos Yiannaras | 01 Mar 2021