https://www.drtsoukalas.com/hronia_flegmoni-su-319.html
Τρίτη 23 Μαρτίου 2021
Δευτέρα 22 Μαρτίου 2021
Ποιος να απαιτήσει Δημοκρατικές Ελευθερίες
Για όσους διασώζουν κριτική σκέψη και οξυδερκή ευαισθησία, γίνεται φανερή η συντελούμενη, σε διεθνή κλίμακα, αλλαγή πολιτισμικού «παραδείγματος». Ο Καβάφης θα έλεγε: «ανεπαισθήτως». Και θα εξηγούσε: «Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ».
Περάσαμε από μιαν εκδοχή ή πρότυπο της ανθρώπινης ύπαρξης ως συνύπαρξης (κοινότητας, «πόλεως», συμμετοχικής γλώσσας, Ιστορίας, μεταφυσικής ελπίδας), σε μια στεγανή ταύτιση της ύπαρξης με το αδιαφοροποίητο άτομο του ανθρώπινου είδους, αριθμητικά διακρινόμενο (ΑΔΤ, ΑΦΜ, ΑΜΚΑ) – απρόσωπη μονάδα, φορέα ίδιων για όλους νομικών δικαιωμάτων, κατασφάλισης των εγωτικών του καθενός επιλογών.
Στη διάρκεια των προγενέστερων αιώνων, πρώτο μέλημα της νομοθεσίας ήταν η προστασία των σχέσεων κοινωνίας: η χαλιναγώγηση της εγωκεντρικής πλεονεξίας – απληστίας – αυθαιρεσίας. Είναι εμπειρικά και διαχρονικά βεβαιωμένη η τότε προτεραιότητα του κοινωνείν: να τιθασεύεται, με ποικίλους θεσμούς, η αμετρία της ατομικής ασυδοσίας, η μέθη εγωτικής ισχύος. Θεσμοποιημένη η τιθάσευση, ελευθερώνει το πεδίο του δημιουργικού ανταγωνισμού, της ευγενικής άμιλλας, κυοφορεί τη χαρά της φιλίας και το αποκούμπι της συγγένειας, καθιστά ευγενικό άθλημα τη δημοκρατία.
Όταν πρώτιστη ανάγκη των ανθρώπων ήταν η κοινωνία των αναγκών και των στόχων του βίου, τότε οι θεσμοί και οι νόμοι χαλιναγωγούσαν τις εγωκεντρικές ορέξεις και απαιτήσεις. Όταν πρώτιστη επιδίωξη έγινε η κατασφάλιση των ατομικών δικαιωμάτων, τότε άλλαξαν και οι στοχεύσεις (σκοποθεσίες) νόμων και θεσμών. Η οργανωμένη συλλογικότητα θέλει να εγγυηθεί ατομικές φιλοδοξίες και επιδιώξεις, όχι τη δυναμική των σχέσεων.
Προοδεύουν σε αρτιότητα οι συλλογικές μας συμβάσεις, μειώνεται όμως σταθερά η αποτελεσματικότητά τους. Συμφωνούμε στην προστασία της εγωτικής αυτάρκειας, αλλά τη συμφωνία την επικροτεί ο νους, δεν συντονίζεται η κοινή θέληση. Το δίπολο νομικισμού και ηθικισμού θριαμβεύει, με αποτέλεσμα τον κυρίαρχο σήμερα στον πλανήτη μηδενισμό και αμοραλισμό – αφού «νόμος» είναι «το δίκιο του εγώ μας» και «ηθική», η καταιγιστικά διαφημιζόμενη ηδονοθηρία.
Η ελευθερία έχει μια εγγενή παραδοξότητα: όλοι την τιμούν και την υμνούν, αλλά ως σύμβαση, όχι ως κατάκτηση. Τη θέλουν να προκύπτει από διεθνείς συμφωνίες (εξ ορισμού υποκριτικές), όχι από «κόκαλα ιερά» θυσιαστικής αυταπάρνησης. Κάθε απόπειρα επιβολής της ελευθερίας ισοδυναμεί με κατάργησή της. Δεν υπάρχει ηλιθιότερο πρόταγμα από το να διεκδικούμε την ελευθερία σαν «δικαίωμα»: να την υποτάσσουμε a priori σε ωφελιμιστικές (ατομοκεντρικές) προδιαγραφές. Σήμερα πια, η προτεραιότητα του ατομικού δικαιώματος λειτουργεί ως υπερ-όπλο εγωτικής ισχύος, δεν υποτάσσεται ούτε καν στις χρηστικές απαιτήσεις της συλλογικότητας.
Το δικαίωμα δεν ξέρει τη σχέση, ξέρει μόνο τη χρήση. Δεν ξέρει τον έρωτα, την έκπληξη όταν γεννιέται η αμοιβαιότητα. Ξέρει τον αυτοηδονισμό του ναρκισσισμού, τον αυτεξευτελισμό της υποταγής στην τυφλή ορμή. Και το οξύ πρόβλημα (πολιτικό) σήμερα είναι ότι, αυτός ο πρωτογονισμός και η υπανθρωπία του «δικαιώματος» επιβάλλεται στανικά σαν μονόδρομος «πληροφόρησης», «ενημέρωσης», «ψυχαγωγίας» προϋποθέτοντας τους πολίτες παθητικούς δέκτες αρρωστημένης περιέργειας.
Διατίθεται χρόνος τηλεοπτικός αφειδώλευτος για να «πληροφορηθεί» η ελλαδική κοινωνία, με λεπτομέρειες, τα βίτσια ανθρώπων τιμημένων από την πολιτεία με ευθύνες κεντρικές, προκειμένου να συνεχίζουν, στα ίδια χώματα. Τέχνη ελληνική «σπουδαία και τελεία». Ακατάσχετη τηλεοπτική φλυαρία, μετασκευάζει σε δήθεν «πικάντικη» την εφιαλτική απανθρωπία και διαστροφική κακουργία, επιβάλλοντας, πριν από τη δίκη, τη διαπόμπευση, για χάρη της εμπορικής τηλεθέασης.
Το τηλεοπτικό πεδίο, στη σημερινή Ελλάδα, γεννάει ανυπόφορη ντροπή και αγανάκτηση, εμπεδώνει στον πολίτη τον τρόμο της βεβαιότητας ότι «κράτος δεν υπάρχει». Όταν η ίδια διαφήμιση επαναλαμβάνεται, ως μία ενιαία, δύο και τρεις φορές, αποδείχνεται στην πράξη, με χυδαία αναίδεια, ότι Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο δεν υφίσταται, μόνο πληρώνεται για να είναι ανύπαρκτο.
Το κράτος στην Ελλάδα δεν υπηρετεί τον πολίτη – το αντίθετο ισχύει: ο πολίτης είναι σκλάβος του κράτους, ανυπεράσπιστο θύμα μιας παρανοϊκής θηριωδίας. Το κράτος, καταγωγικά και επί διακόσια χρόνια τώρα, συγκροτείται, στελεχώνεται και λειτουργεί σαν διαστροφική απόφυση της κοινωνίας, μόνο για να υπηρετεί την κομματική παράνοια, το αλκοολίκι της εξουσίας των κομματανθρώπων.
Ας τολμούσε ένας αξιόπιστος φορέας (το Ιδρυμα Νιάρχου, λ.χ., ή το Ιδρυμα Ωνάση) μιαν αμερόληπτη απογραφή: Πόσοι Ελληνες τρέφονται ισοβίως από το κράτος με κομματική μεσολάβηση. Από ποιον διορίστηκαν, αν συνδέθηκε ποτέ η προσφορά τους με τις απολαβές τους. Για πόσα χρόνια εργασίας, παίρνουν, επί πόσα χρόνια, σύνταξη. Με ποιες θεσμικές μεταρρυθμίσεις, θα μπορούσε ο κρατικός μηχανισμός και οι λειτουργίες του να αποσυνδεθούν από κάθε κομματική παρέμβαση, εξάρτηση, διαπλοκή;
Το
τηλεοπτικό πεδίο, στη σημερινή Ελλάδα, είναι παγιδευμένο στην αυτοκαταστροφική
της κοινωνίας λογική (και στις συναφείς πρακτικές) που έχει επιβάλει η
κομματοκρατία. Αυτή η λογική λογαριάζει σαν «ελευθερία» το «δικαίωμα» και το
δικαίωμα σαν κατασφαλισμένη ακοινωνησία. Καμιά κοινωνική ομάδα (δικαστές,
στρατιωτικοί) δεν έχει το «δικαίωμα» να απαιτήσει, δυναμικά, δημοκρατικές
ελευθερίες.
πηγη
http://www.yannaras.gr/poios-na-apaitesei-dimokratikes-eleutheries/
Christos Yiannaras | 16 Mar 2021
Ο «κακός μας ο καιρός» και οι ευθύνες
Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της στελέχωσής του, ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός έγινε «αποθήκη» ρουσφετιών και χώρος τακτοποίησης ημετέρων […]
Γράφει ο Γιώργος Παπαχρήστος.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν στις διάφορες, διαδικτυακές πλέον, ημερίδες για τα 200 χρόνια από την Επανάσταση του 1821 υπάρχει κάποια η οποία θα αφορά τις παθογένειες του ελληνικού κράτους. Ενδεχομένως ο «Κύκλος» του Ευάγγελου Βενιζέλου να ασχοληθεί με το θέμα – άλλωστε οι εκδηλώσεις που διοργανώνει αρκετές φορές έχουν το στοιχείο της επικαιρότητας και άλλες πάλι είναι εκτός «γραμμής».
Αναφέρομαι
στις παθογένειες του ελληνικού κράτους για να αναδείξω την, κατά την γνώμη μου,
κορυφαία εξ αυτών, τη δομή και τη στελέχωσή του. Από τις πρώτες κιόλας ημέρες
της στελέχωσής του, ο ελληνικός κρατικός μηχανισμός έγινε «αποθήκη» ρουσφετιών
και χώρος τακτοποίησης ημετέρων – παιδιά αγωνιστών του ’21, με διευθυντές και
προϊσταμένους παιδιά κοτζαμπάσηδων και προεστών. Συνήθως αναλφάβητων ή με
ελάχιστες γνώσεις.
Επρεπε να στελεχωθεί το νέο ελληνικό κράτος, και δεν υπήρχε ούτε χρόνος, ούτε διαθέσιμο ανθρώπινο δυναμικό για να υπάρξει κάτι καλύτερο από αυτό. Το δυστύχημα είναι ότι αυτή η πρώτη «μαγιά» όχι μόνο δεν έγινε προσπάθεια να διορθωθεί τις επόμενες δεκαετίες, αλλά αφέθηκε να δίνει το ίδιο «ψωμί» για πολλά χρόνια ακόμη. Τα παιδιά των αγωνιστών του ’21 έδωσαν τη θέση τους στην κομματική πελατεία και με τον τρόπο αυτόν δίπλα στο άντρο του ρουσφετιού θέριεψε η γραφειοκρατία. Και το κράτος από υπηρέτης του πολίτη έγινε βασανιστής, αντίπαλος και εν τέλει εχθρός του.
Κατά καιρούς έγιναν μερικές υποτυπώδεις προσπάθειες να επικρατήσει ένα είδος αξιοκρατίας στις προσλήψεις υπαλλήλων του Δημοσίου, αλλά κάθε φορά που ελάμβανε μια κυβέρνηση ένα μέτρο προς την κατεύθυνση αυτή, μια άλλη κυβέρνηση νομοθετούσε για την υπονόμευσή του.
Αν, ας πούμε, υπήρξε κορυφαία νομοθετική προσπάθεια να μπει ένα τέλος στις ρουσφετολογικές προσλήψεις στο Δημόσιο με τον περίφημο νόμο του Αναστάση Πεπονή (1994), που καθιέρωσε το ΑΣΕΠ, δέκα χρόνια μετά η κυβέρνηση Καραμανλή, απαντώντας στις ασφυκτικές πιέσεις της εκλογικής βάσης για προσλήψεις «δικών μας» παιδιών στο Δημόσιο, θέσπισε την περίφημη «συνέντευξη» ως κριτήριο για την πρόσληψη κάποιου. Ο υποψήφιος προς πρόσληψη δεν αρκούσε να έχει τα τυπικά προσόντα, έπρεπε να περάσει και από συνέντευξη, κατά την οποία υποβαλλόταν σε… σκληρές ερωτήσεις του είδους «το μαύρο άλογο του Καραϊσκάκη τι χρώμα είχε;» ή «τα παιδιά του Ζεβεδαίου ποιον είχαν πατέρα;» και παρόμοια σχετικά. Παρωδία. Αλλά δυστυχώς αυτή η παρωδία παρήγαγε αποτέλεσμα. Σοβαρό. Πάνω από 350.000 «δικά μας», δεξιά, παιδιά προσλήφθηκαν στο Δημόσιο με ένα ετήσιο κόστος 15-20 δισ. και κάπως έτσι η χώρα οδηγήθηκε στα βράχια της χρεοκοπίας…
Τα
θυμήθηκα όλα αυτά τώρα που η κακοκαιρία σάρωσε τη χώρα και παρέλυσε την κρατική
μηχανή. Και παρακαλώ να τα θυμόμαστε όλοι κάθε φορά που ύστερα από μια τέτοια
θεομηνία αναρωτιόμαστε φωναχτά «μα πού είναι το κράτος;». Οχι πως θα νιώσουμε
καλύτερα χωρίς ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες, αλλά τουλάχιστον να ξέρουμε ότι επί
του συγκεκριμένου υπάρχει μια μορφή συνυπευθυνότητας. Γιατί δεν μπορείς να
περιμένεις καλύτερο κράτος, όταν με έναν τρόπο έχεις συναινέσει στην κατάργηση
της αξιοκρατίας και βολεύεσαι με τη «συνέντευξη» που θεσπίζει ο κάθε
τυχάρπαστος ρουσφετολόγος υπουργός…
πηγη
https://www.tovima.gr/2021/02/23/opinions/o-kakos-mas-o-kairos-kai-oi-eythynes/
23.02.2021
Το Παρελθόν και τα Παραλειπόμενα των Πολιτικών μας
Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ
Στο έγγραφο της CIA υπάρχει μαρτυρία διπλωματικού υπαλλήλου, σύμφωνα με την οποία οι δυο πρώην πρωθυπουργοί ήταν συνεργάτες των ναζί κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής….
Το άκρως απόρρητο έγγραφο φέρει ως ημερομηνία την 16η Σεπτεμβρίου 1962. Ο άνθρωπος που το έγραψε, υποστηρίζει ότι συνομίλησε με τον τότε σύμβουλο της πρεσβείας Ιωάννη Μοσχόπουλο, ο οποίος του αποκάλυψε ότι κατά τη δίκη του ναζί και υπεύθυνου για το θάνατο εκατομμυρίων Εβραίων Άντολφ Άιχμαν στο Ισραήλ, προέκυψε πως μεταξύ των στοιχείων που ήταν στη δικογραφία υπήρχε και ένας πίνακας με τα ονόματα Ελλήνων που συνεργάστηκαν με τον Μέρτεν στη Θεσσαλονίκη για την εξόντωση Εβραίων.
«Άκρως απόρρητον. Το όνομα του πρωθυπουργού κ. Κωνστ. Καραμανλή περιλαμβάνεται πράγματι εις τον πίνακα των πρακτόρων των γερμανικών αρχών κατοχής, ως συνεργάτης του Μέρτεν εις την εξόντωσιν των Εβραίων» είναι ο τίτλος του κειμένου.
Η Υπόθεση Μέρτεν αφορούσε τον Μαξ Μέρτεν, αξιωματικό των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων, ο οποίος κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου. Η υπόθεση συγκλόνισε την πολιτική ζωή της Ελλάδας από το 1957 μέχρι το 1960. Έλαβε διαστάσεις τον Νοέμβριο του 1958 όταν η κυβέρνηση ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατέθεσε και ψήφισε νομοσχέδιο, με το οποίο τροποποιούνταν ο προηγούμενος σχετικός νόμος και επιτρεπόταν η αποφυλάκιση των εγκληματιών πολέμου που είχαν ήδη καταδικαστεί και κρατούνταν σε ελληνικές φυλακές. Οι ενέργειες της Κυβέρνηση Καραμανλή πραγματοποιήθηκαν υπό την υπόδειξη των Γερμανών καθώς το φθινόπωρο του 1958 έγινε η σύναψη δανείου της Ελλάδος από την Γερμανία ύψους 200 εκατομμυρίων μάρκων.
Ο Μαξ Μέρτεν (8 Σεπτεμβρίου 1911 – 21 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Γερμανός ανώτατος εισαγγελέας της Ναζιστικής Γερμανίας που έφερε τον βαθμό του λοχαγού. Καταγόταν από το Βερολίνο και είχε νυμφευθεί την κόρη του Ούγγρου προξένου στο Βερολίνο. Κατά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στη Σερβία και την Ελλάδα ως ανώτερος δικαστικός σύμβουλος των εκεί γερμανικών στρατιωτικών διοικήσεων (Κομαντατούρ), ενώ η σύζυγός του διέμενε μόνιμα στη Βουδαπέστη, όπου για πολύ καιρό υπήρξε ιδιαιτέρα γραμματεύς του υφυπουργού δικαιοσύνης Ρόλαντ Φράισλερ.
Στην Ελλάδα ήλθε τον Απρίλιο του 1942, ένα χρόνο μετά τη γερμανική εισβολή,
συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του, Μάισνερ, με τον οποίο και εγκαταστάθηκε
στη Θεσσαλονίκη τη διετία 1942-1944, όπου ανέλαβε τη γενική εποπτεία της δίωξης
των Εβραίων της Μακεδονίας, σύμφωνα με την από 7 Ιουλίου 1942 σχετική διαταγή
της Κομαντατούρ «περί μέτρων κατά των Εβραίων και των περιουσιών αυτών»,
αντικαθιστώντας σε πολλές περιπτώσεις και τον ανώτερο στρατιωτικό διοικητή
Μακεδονίας και Αιγαίου.
Θεωρούνταν ο κύριος υπεύθυνος της γενοκτονίας των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, διατάσσοντας τη μεταφορά περίπου 45.000 ατόμων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, καθώς και την ευθύνη της λεηλασίας των περιουσιών τους, μέχρι και τυμβωρυχίας του εβραϊκού νεκροταφείου, που υπολογίσθηκε ότι ξεπερνούσαν σε αξία το τεράστιο για την εποχή εκείνη ποσό των 125.000.000 χρυσών φράγκων. Εξ αφορμής αυτών αποκλήθηκε «Δήμιος της Θεσσαλονίκης» και «Χασάπης της Θεσσαλονίκης».
Μετά τη λήξη του πολέμου ο Μέρτεν συνελήφθη από τους Αμερικανούς στην κατεχόμενη Γερμανία. Το 1946 οι Αμερικανοί πρότειναν την παράδοσή του στις ελληνικές αρχές, στο πλαίσιο της συμφωνίας, που οι Σύμμαχοι είχαν υπογράψει το 1943 για την παράδοση των εγκληματιών πολέμου στις χώρες διάπραξης των εγκλημάτων τους. Η ελληνική πλευρά δια του Έλληνα στρατιωτικού ακολούθου στο Βερολίνο, στρατηγού Ανδρέα Υψηλάντη, πρότεινε την απελευθέρωσή του λόγω της άμεμπτης συμπεριφοράς του και των ανεκτίμητων υπηρεσιών του προς την Ελλάδα.
Έτσι άρχισε μια νέα καριέρα στη μεταπολεμική Γερμανία, εργαζόμενος στο Γερμανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης. Αναμίχθηκε στην πολιτική και μαζί με τον Γκούσταφ Χάινεμαν, τον κατοπινό πρόεδρο της Δυτικής Γερμανίας, ίδρυσε πολιτικό κόμμα αντιπολιτευτικό του Κόνραντ Αντενάουερ για την αποδοχή της μονιμότητας του χωρισμού της Γερμανίας.
Η υπόθεση Μέρτεν ξεκίνησε τον Μάιο του 1957, όταν ο Γερμανός εγκληματίας έφθασε στην Ελλάδα για να καταθέσει σε δίκη του πρώην διερμηνέα του[4] και μάλιστα όχι ως απλός ιδιώτης, αλλά με την επίσημη ιδιότητα υψηλόβαθμου στελέχους του υπουργείου Δικαιοσύνης της Δυτικής Γερμανίας, κατέχοντας θέση Γενικού Γραμματέα. Για τις κατηγορίες εναντίον του ποτέ δεν είχε συλληφθεί προκειμένου να προσαχθεί στο Δικαστήριο εγκλημάτων πολέμου, παρότι εκκρεμούσε σε βάρος του ένταλμα σύλληψης από το 1947.
Η τότε ελληνική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην αρχή έδειξε αμήχανη και στη συνέχεια υποχώρησε στις πιέσεις -μέσω πρέσβη- του καγκελάριου Κόνραντ Αντενάουερ, καθώς επίκειτο (Φθινόπωρο 1958) σύναψη δανείου της Ελλάδος ύψους 200 εκατομμυρίων μάρκων. Στις αρχές Νοεμβρίου του 1958 ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο υπουργός Εξωτερικών Ευάγγελος Αβέρωφ πραγματοποίησαν επίσημη επίσκεψη στη Βόννη, επιδιώκοντας κυρίως να εξασφαλίσουν πιστώσεις από τη Δυτική Γερμανία για έργα υποδομής. Οι Δυτικογερμανοί ηγέτες ενδιαφέρονταν για τη διείσδυση του γερμανικού κεφαλαίου στην Ελλάδα και για την εξάπλωση της οικονομικής επιρροής της Δυτικής Γερμανίας στη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Φαίνεται όμως ότι ενδιαφέρονταν και για κάτι άλλο ακόμη: να σταματήσει η δίωξη των εγκληματιών πολέμου στην Ελλάδα, ώστε παράγοντες της οικονομικής και πολιτικής ζωής της Δυτικής Γερμανίας που βαρύνονταν με εγκλήματα ή είχαν εντάλματα για την κατοχική δράση τους στην Ελλάδα, να μπορούσαν ανενόχλητα να έρχονται και να φεύγουν.
Πράγματι στις 13 Νοεμβρίου 1958 υπογράφηκε γερμανοελληνική οικονομική συμφωνία, σε μυστικό παράρτημα της οποίας (αποκαλύφθηκε αργότερα πως) «ο Καραμανλής υποσχέθηκε στον Γερμανό Καγκελάριο Αντενάουερ ότι η Ελλάδα θα ανέστελλε όλες τις διώξεις και θα παρέδιδε τον Μέρτεν στη Γερμανία».
Λίγες μέρες μετά την επιστροφή των Καραμανλή-Αβέρωφ από τη Βόννη, ο αρχηγός της Δημοκρατικής Ενώσεως Ηλίας Τσιριμώκος ζήτησε από τον πρόεδρο της Βουλής να συζητηθεί το θέμα Μέρτεν. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι υπήρχαν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε αναλάβει την υποχρέωση έναντι της δυτικογερμανικής κυβέρνησης, να απελευθερώσει τον δήμιο της Θεσσαλονίκης Μαξ Μέρτεν. Η πληροφορία προκάλεσε εντύπωση και έξαψη ιδιαίτερα στην Αριστερά. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1959 η κυβέρνηση Καραμανλή έφερε για συζήτηση στη Βουλή νομοσχέδιο «Περί τροποποιήσεως της νομοθεσίας για τα εγκλήματα Πολέμου», σύμφωνα με το οποίο οριζόταν ότι «αναστέλλεται αυτοδικαίως και χωρίς να απαιτείται απόφασης τις δικαστηρίου, πάσα δίωξης Γερμανών υπηκόων φερομένων ως εγκληματιών πολέμου, καθώς και η εκτέλεσης πάσης ποινής ή το υπόλοιπον ταύτης», που χαρακτηρίστηκε από τους νομικούς κύκλους έκτρωμα. Αναφορές στο νομικό εκείνο έκτρωμα δημοσίευσαν πολλές ευρωπαϊκές εφημερίδες και περιοδικά, ενώ οι Times του Λονδίνου λοιδορώντας την Ελλάδα έγραφαν «Η Ελλάς αμνηστεύει τους σφαγείς της». Αλλά και στο εσωτερικό οι αντιδράσεις πολλών βουλευτών ήταν επίσης έντονες, ιδιαίτερα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, του Ηλία Τσιριμώκου και του Σταύρου Ηλιόπουλου που κατηγόρησαν την κυβέρνηση για υποχώρηση και ενδοτικότητα.
Στον ξεσηκωμό των Καλαβρυτινών με αφορμή αυτό το νόμο, ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος δήλωσε από το βήμα της Βουλής: «κατέχομαι υπό βαθείας ευλαβείας έναντι των θυμάτων των Καλαβρύτων, αλλά αι σφαγαί εκεί προεκλήθησαν ως αντίποινα δια φόνους Γερμανών και μάλιστα αιχμαλώτων…», δηλώσεις που προκάλεσαν δυσφορία και οργή. Υπουργός Δικαιοσύνης στην Ελλάδα τότε ήταν ο Κωνσταντίνος Καλλίας που είχε δηλώσει πως «πρέπει να παραμεριστούν τα εμπόδια δια την ανάπτυξιν των σχέσεών μας με την Δυτικήν Γερμανίαν», και χαρακτήρισε την ψήφισή του ως μια πολιτικής πράξης σκοπίμου Ο εισηγητής της πλειοψηφίας Παπαρρηγόπουλος δήλωσε ότι στην περίπτωση Μέρτεν θα γινόταν εξαίρεση και ο Γερμανός ναζί θα έμενε στη δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων. Όπως αποδείχθηκε, επρόκειτο για μία παραπλανητική κίνηση προκειμένου η κυβέρνηση να κατευνάσει την οργή της αντιπολιτεύσεως. Συνέπεια όλων αυτών ήταν τελικά το διάταγμα αυτό να καταψηφιστεί απ΄ όλη την αξιωματική αντιπολίτευση, που διαμαρτυρόταν για την απαράδεκτη μεθόδευση.
Αποφυλάκιση και απέλαση του Μέρτεν
Το φθινόπωρο του 1959 η υπόθεση Μέρτεν ήλθε και πάλι στην επικαιρότητα με το νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση της Ε.Ρ.Ε., με το οποίο γινόταν τροποποίηση του προηγούμενου σχετικού νόμου και επιτρεπόταν η αποφυλάκιση των εγκληματιών πολέμου που είχαν ήδη καταδικαστεί και εκρατούντο σε ελληνικές φυλακές. Ακολούθησε θυελλώδης συζήτηση στη Βουλή. Κάτω από τον καταιγισμό πυρών Ε.Δ.Α. και Δημοκρατικής Ενώσεως, η κυβέρνηση δια του αντιπροέδρου της, Παναγιώτη Κανελλόπουλου, απήντησε ότι η Ε.Ρ.Ε. είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στη «σημερινή Γερμανία» και ότι ο μόνος εγκληματίας πολέμου που βρισκόταν σε ελληνικές φυλακές, ο Μέρτεν, έπρεπε να απελαθεί και να παραδοθεί στη χώρα του.
Τελικά το νομοσχέδιο ψηφίστηκε και στις 5 Νοεμβρίου 1959 ο Μέρτεν αποφυλακίστηκε και απελάθηκε από την Ελλάδα. Ευθύς μετά την άφιξή του στη Δυτική Γερμανία συνελήφθη με ένταλμα των γερμανικών δικαστικών αρχών και δικάστηκε στο Βερολίνο. Ο ανακριτής αποφάσισε να παραμείνει ελεύθερος, με τον όρο να παρουσιάζεται στην αστυνομία δύο φορές την εβδομάδα[17].
Γερμανικά δημοσιεύματα και νέος σάλος
Στις 28 Σεπτεμβρίου 1960 η γερμανική εφημερίδα Ηχώ του Αμβούργου και το περιοδικό Der Spiegel δημοσίευσαν αφηγήσεις του Μαξ Μέρτεν, σύμφωνα με τις οποίες ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εσωτερικών Δημήτρης Μακρής και η σύζυγός του, Δοξούλα, ήταν «έμμισθοι πληροφοριοδότες των γερμανικών αρχών Κατοχής και για τις πολύτιμες πληροφορίες που είχαν δώσει, σχετικά με την Αντίσταση, πήραν ανταμοιβή από τις κατασχεμένες περιουσίες των Εβραίων».
https://jhmromeo.blogspot.com/2021/02/blog-post_92.html
10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2021
ΕΠΙΣΗΣ
Υπόθεση Μέρτεν 17-02-2011 μέρος 1ο
https://www.youtube.com/watch?v=EvkChekH-Gk&ab_channel=DiavlosPaedia
Υπόθεση Μέρτεν Β' ΜΕΡΟΣ
https://www.youtube.com/watch?v=aBSOc0-uXVM&pbjreload=101&ab_channel=koutipandoras
τα δυο βίντεο συμπυκνώνονται
σε ένα στο παρακάτω λινκ
https://jhmromeo.blogspot.com/2021/02/blog-post_92.html
Σάββατο 20 Μαρτίου 2021
Ο Μητσοτακης γνωριζει ή δεν γνωριζει τον Λιγναδη ;;;
«Δεν τον ξέρει» ο Μητσοτάκης «τον Δημήτρη»
https://www.youtube.com/watch?v=J01f4qumtfo
παγκοσμια ημερα του πολιτισμου και ο πρωθυπουργος λεει: Δημητρη να το κανεις, να το κανεις σε παρακαλω. Δημητρη σ ευχαριτω πολύ ….
Γεραπετρίτης: Ο Πρωθυπουργός δεν γνώριζε ούτε κατ’ όψη τον Δημήτρη Λιγνάδη!
https://www.opoligrafos.gr/politics/gerapetritis-o-mitsotakis-den-gnorize-oute-kat-opsi-ton-lignadi/
Ο Γιώργος Γεραπετρίτης, μιλώντας σήμερα στον ραδιοφωνικό σταθμό ΘΕΜΑ 104.6, κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να προστατεύσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη από κάθε κριτική για την τοποθέτηση, με απευθείας ανάθεση, του Δημήτρη Λιγνάδη στη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου, ρίχνοντας το βάρος της επιλογής αποκλειστικά στη Λίνα Μενδώνη. Υπενθυμίζεται μάλιστα ότι στις 7 Αυγούστου 2019 και αφού η νέα κυβέρνηση είναι ένα μήνα στην εξουσία, η Λίνα Μενδώνη ανακοινώνει στη Βουλή την ανάκληση της προκήρυξης για τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου που είχε εκδώσει η προηγούμενη κυβέρνηση στις 21 Μαϊου 2019, με αιτιολογία –μεταξύ άλλων- λόγους δημοσίου συμφέροντος.
Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο υπουργός Επικρατείας
ξεκαθάρισε ότι ο πρωθυπουργός δεν γνώριζε ούτε κατ’ όψη τον κ.
Λιγνάδη, τονίζοντας ότι «και η εχθροπάθεια έχει όρια». Σύμφωνα με τον κ.
Γεραπετρίτη λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πλήρη άγνοια για το ποιος είναι
ο Δημήτρης Λιγνάδης, καθώς δεν τον είχε δει ποτέ, ούτε καν σε μια θεατρική
παράσταση! Μήπως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είχε καν ακούσει και το όνομα του
Δημήτρη Λιγνάδη πριν αναλάβει το Εθνικό Θέατρο; Και πώς γίνεται ο κ. Λιγνάδης
να ήταν αποκλειστικά προσωπική επιλογή της Λίνας Μενδώνη, όταν η ίδια,
στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε την προηγούμενη
εβδομάδα, δήλωνε πως δεν τον γνώριζε προσωπικά και πως τον είχε δει μόνο σε μια
θεατρική παράσταση το 2018, αλλά μπορούσε παρ’ όλα αυτά να υπερασπιστεί το ήθος του στη Βουλή;
Κυριάκος Μητσοτάκης: Αντί να ψάχνουν δουλειά στο δημόσιο, οι νέοι να γίνουν επιχειρηματίες
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο ίδιος που μεγάλωσε και ανατράφηκε στην πιο κρατικοδίαιτη οικογένεια των τελευταίων 70 ετών και ο ίδιος που η μόνη εργασία που έκανε στην ζωή του ήταν με μέσον τον Κώστα Σημίτη, να βρει δουλεία με παχυλό μισθό στην Εθνική τράπεζα επί Καρατζά, μετά από παράκληση του – υποτίθεται πολιτικού αντιπάλου – πατέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ακόμη και οι συγγενείς του οποίου εδώ και αρκετά χρόνια απασχολούνται με τον δημόσιο τομέα, συμβούλεψε τους νέους να μη ψάχνουν δουλειά στο δημόσιο, αλλά να γίνουν επιχειρηματίες.
Να γίνουν επιχειρηματίες με την πιο διαπλεκόμενη κυβέρνηση, που έχει τους μικρομεσαίους κλειστούς πάνω από 200 μέρες και εξυπηρετεί με μίζες και ρουσφέτια μόνο τον ΣΕΒ και όσους δίνουν την καλύτερη μίζα με απευθείας αναθέσεις.
Αρνητικές εντυπώσεις προκάλεσε η συμβουλή του Κυριάκου
Μητσοτάκη στους νέους, να μην ψάχνουν δουλειά στο δημόσιο, αλλά να γίνουν
επιχειρηματίες.
Κι αυτό διότι είναι γνωστό τοις πάσι ότι τόσο ο Κυριάκος Μητσοτάκης όσο και η οικογένειά του, εδώ και αρκετά χρόνια κατέχουν θέσεις και αξιώματα στο δημόσιο, χωρίς να υπάρχει διάθεση από πλευρά τους να απεμπλακούν με οποιονδήποτε τρόπο από αυτό.
Ειδικότερα, μιλώντας στο διαδικτυακό συνέδριο «Innovative Greeks» ο κ. Μητσοτάκης σημείωσε και τόνισε πως οι νέοι αντί να ψάχνουν δουλειά στο δημόσιο, να μπορούν να σκέφτονται πως θα γίνουν επιχειρηματίες. «Δεν λέω ότι δεν χρειαζόμαστε ταλαντούχο κόσμο στο δημόσιο με αξιοκρατικά κριτήρια και διαδικασίες», έσπευσε να διευκρινίσει.
Θα περίμενε ωστόσο κανείς, ειδικά ένας πολιτικός όπως ο
Κυριάκος Μητσοτάκης, να είναι πιο φειδωλός σε τέτοιες προτροπές προς τους
νέους, καθώς το δημόσιο δεν μπορεί να το μονοπωλεί κανείς.
Ακόμη, εάν θέλει πράγματι οι νέοι να σκέφτονται πώς να δημιουργήσουν επιχειρήσεις, θα πρέπει η Πολιτεία να ενισχύει και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις κι όχι μόνο τους μεγαλοβιομήχανους.
ΜΑΛΛΟΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΠΙΧΕΡΗΜΑΤΙΑΣ ΝΑ ΤΟΥ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ΤΙ ΤΡΑΒΑΕΙ ΑΠΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ, ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΦΟΡΟΥΣ. ΓΙΑΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ.
πηγη
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)